عود آلاوکیک مدل صندل Sandal

عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده‌است، معمولا توسط مخلوط کردن یک ماده سوزاننده مثل ذغال یا گرد چوب با ماده ای معطر مثل چوب سندل و شکل دادن به آن ساخته میشود. در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیین‌های مذهبی سوزانده می‌شود.این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بوکننده استفاده می‌شد. دود عود حاوی آلاینده‌های مختلفی از جمله آلاینده‌های گازی مانند منوکسید کربن (CO)، اکسیدهای ازت (NOx)، اکسیدهای گوگرد (SOx)، ترکیبات آلی فرار (VOCs) و آلاینده‌های سمی قابل جذب (هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه ای و فلزات سمی) است. این ذرات جامد بین ۱۰ تا ۵۰۰ نانومتر است. در مقایسه بین چوب‌های مختلف، مشخص شد که چوب صندل هند بالاترین میزان انتشار را دارد، پس از آن آلوئودوود ژاپنی، سپس چوب آلوئیس تایوانی، در حالی که چوب صندل دودی چینی کمترین میزان را داشته‌است. در این مطالعه آلدهیدهای آلیفاتیک گازی، که سرطان زا و جهش زا هستند، در دود عود یافتند. بررسی عوامل خطر سرطان ریه، نشان داد که رابطه بین سوزاندن بخور و آدنوکارسینوما ریه وجود دارد، هرچند که این یافته قابل توجه نبود. دود عود برای افراد دارای آسم خطرناک است.